Tête des Fétoules – Zuidpijler

Tête des Fétoules (3459m) – Zuidpijler 500m (TD max 6a)

La Bérarde – 19 augustus 2020

Als je het dal richting La Bérarde inrijdt is de eerste berg met een gletsjer die je voor je ziet, de Tête des Fétoules. Een berg die er om vraagt om beklommen te worden. Maar natuurlijk niet via de normaalroute, we zijn hier voor avontuur. Ons oog is gevallen op de zuidpijler.

BIVAK

We parkeren de auto langs de weg, hangen onze rugzakken om en dalen 150 meter af naar de rivier. Balen, want we weten dat we dit morgen aan het einde van de dag weer omhoog moeten. Als we de brug over zijn begint het pad weer te stijgen. In het begin vlot tot we voorbij een paar gebouwen zijn. Daarna wordt het pad vlakker en lopen we door een prachtig dal. Als we voorbij de hut zijn slingert het pad zich weer omhoog en winnen we snel hoogte. Na drie uur lopen vinden we op 2323 meter hoogte een geschikte bivakplaats voor de nacht. Een mooie vlakke plek op de splitsing tussen de afdaling over de normaalroute en de aanloop naar het begin van de zuidpijler. En het uitzicht is prachtig!

EEN HALF ONTBIJT

Als om 5 uur de wekker afloopt hebben we nog maar 1 ontbijt over. ’s Nachts heeft een vos de andere gestolen. Niet echt een probleem, want het overgebleven ontbijt bleek voldoende voor ons beiden. Een uur later vertrekken we richting de instap. Doordat de gletsjer, of wat daar van over is, zoveel kleiner is dan vroeger moeten we lang over puinhellingen omhoog lopen. Alleen direct bij de instap treffen we nog een klein sneeuwveld aan. Op onze stijgijzers klimmen we snel omhoog en verwisselen we onze schoenen voor onze klimschoentjes.

EEN PITTIGE START

De instap is anders dan verwacht. Wat we verwachten was een eenvoudige lengte naar de graat van de pijler. Nu staan we in een soort couloir, met links en rechts een spleet. Het meest logisch lijkt links, de meest directe lijn naar de graat. Maar het ziet er lastig uit. Martin kiest voor de rechter variant. Het gaat niet van harte. Is het de kou? Zenuwen? Of is het gewoon moeilijk? Na een meter of 25 roept hij ineens dat hij stand heeft gemaakt. Ik klim het snel na. Martin was niet zeker van de route en wilde overleggen. We kiezen voor een traverse naar links en ik neem het over. Het blijkt gelijk erg lastig te zijn. In een onhandige houding plaats ik een friend in een wijd uitlopende spleet waar ik niet goed zicht op heb. Mijn linker arm begint licht te verzuren. Snel plaats ik boven de friend een nut, omdat ik niet zeker ben van de friend. Om mijn linker arm te ontlasten vraag ik Martin om een blok. Zodra ik ga hangen schiet de friend uit de spleet en hang ik aan de nut. Pfff, lekker begin zo.

Het klimmen gaat nog iets omhoog en dan links wat schuin naar beneden. Ik waarschuw Martin dat ik er een kans bestaat dat ik ga vallen. Gelukkig gebeurt dat niet en klim ik de lengte verder zonder problemen uit. Helemaal enthousiast van mijn avontuur kom ik aan op de graat. We zitten goed! Maar mijn armen zijn volledig verzuurd en dat is geen lekker idee als je nog een kleine 500 meter moet klimmen…

HET DERDE RESSAULT

We hadden verwacht in het onderste deel aardig wat aan lopende zekering te kunnen klimmen. De praktijk was anders en we moesten alles uitzekeren. Er volgden (veel) meer vijfde graads lengtes dan we uit de oude Rebuffattopo hadden gehaald. En de moeilijkste lengtes moesten nog komen op het derde ressault. Voor ressault bestaat voor zover ik weet geen fatsoenlijk Nederlands woord. Het is een stijl stuk op een graat. Het derde ressault is 100 meter hoog en bevat de sleutellengtes. Aan de voet hiervan moesten we kiezen wat we zouden doen. Hier omkeren met een lastige afdaling voor de boeg of doorklimmen. Doordat het eerste deel veel tijd had gekost twijfelde Martin. Ik was echter enthousiast en wilde beslist doorklimmen, we hadden tijd genoeg. We besloten om door te gaan en Martin begon aan de moeilijkste lengtes van de dag.

De rots hier was verrassend goed en het klimmen was echt mooi. Het routezoeken is niet eenvoudig. Af en toe vinden we een oude mephaak en weten we dat we nog goed zitten. De volgende lengte is de mooiste van de hele route. Een prachtige 6a spleet. Echt fantastisch!

KRAMP

De inspanningen van de vroege ochtend breken me op. Ik krijg last van kramp in mijn vingers. Zodra ik iets vast wil pakken flapt mijn vinger in een haakse bocht. Met mijn andere hand moet ik dan die vinger weer recht buigen. Om 5 seconden later weer in de kramp te schieten. Het klimmen kost me hierdoor flink moeite en klimmateriaal verwijderen is echt lastig. Laat staan om materiaal te plaatsen. Ik moet het voorklimmen aan Martin overlaten. Soepel rijgt hij de lengtes aan elkaar. Na een paar lengtes gaat het iets beter en Martin biedt me aan om de volgende lengte voor mijn rekening te nemen. Het lijkt een eenvoudige schoorsteen. Zoals zo vaak ziet het er van onderen eenvoudiger uit dan het in werkelijkheid is. De schoorsteen is smal en de rugzak met pickel zit flink in de weg. Gniffelend komt ook Martin aan op de standplaats. Thanks dude ;-)

CUMBRE

Niet veel later staan we op de top van het vijfde ressault. Hier is een korte abseil en dan nog 100 of 150 meter simultaan klimmen naar de top. Dat is toch altijd een mooie beloning na een dag klimmen. Eindelijk kunnen we even zitten en hier eten we wat en drinken we mijn laatste water. Martin besloot halverwege de ochtend dat zijn water overbodig was en “gooide” zijn fles naar beneden.

De afdaling verliep zonder problemen. Eerst over de rotsen van de oostgraat tot we op de gletsjer kwamen. Daarna wisselde de gletsjer en puinhellinkjes elkaar af. Na de laatste sneeuwvelden was het buffelen over eindeloze puinvlaktes tot we eindelijk weer ons bivak bereikten. Hier konden we voor de tweede keer deze dag even zitten en bijtanken. We pakken onze spullen in en als het donker wordt beginnen we aan de twee uur en drie kwartier durende weg terug naar de auto. Mijn hoofdlampje was overdag in mijn rugzak aangegaan en nu is de accu leeg. Met behulp van het lampje op mijn telefoon vind ik de weg terug en om half een ’s nachts hebben we de 150 meter van de brug naar de auto ook weer achter de rug.

Kofler Couloir

30-10-2020 – Kofler Couloir +/- 140 meter (WI 1/3) – Klimpartner Martin Ophey

Nadat we gisteravond in het donker in het Pustertal (Dolomieten) waren aangekomen, besloten we om vanmorgen eerst een inklimmer te zoeken ergens langs de weg. Zo konden we makkelijk de condities inschatten en wisten we zeker dat we wat konden klimmen. De middag zouden we dan gebruiken om de condities van andere watervallen te bekijken.

Al snel ontdekten we het Kofler Couloir. Die zag er prima uit en we besloten om deze te beklimmen. We klommen in 3 lange touwlengtes. De eerste lengte voelde wel wat zwaarder dan de WI 3 die in het gidsje staat. Er waren geen sporen van recente beklimmingen in het ijs, waardoor er niks te hooken viel. Een leuk verschil met bijvoorbeeld de watervallen in Cogne. Ik heb deze lengte aan de linkerkant geklommen, over de steile delen. Stand maakte ik rechts in de rotsen. Daarna volgden we het ijs langs de rotsen. Hogerop werd het ijs steeds dunnen en aan het einde van de derde lengte was er meer water dan ijs en kwam ook nog de zon in de waterval. Een mooi moment om te gaan abseilen. Wij vonden de route interessanter dan wat je op basis van de waardering zou verwachten.

De brede waterval is het Kofler Couloir
Het einde van de eerste lengte
Een mooi moment om om te keren ;-)
Toppie!

Hidden Ice

10-01-2020 – Hidden Ice 140 m (III 5) – Klimpartner Martin Ophey

Nadat we ‘s ochtends L’ago di Money hadden beklommen, liepen we iets terug naar Hidden Ice. Je kunt bijna op dezelfde hoogte blijven en zo heb je twee watervallen voor de prijs van 1 aanloop.

Er was al een touwgroep met de eerste lengte bezig, dus we konden mooi rustig aan doen. Volgens de topo is dat de tweede lengte. Maar de eerste lengte is zo makkelijk, die telt niet.

De eerste echte lengte begint naast een soort grot. Vanuit die grot kun je de voorklimmer zekeren. Ik nam de eerste lengte enthousiast voor mijn rekening. Eenmaal om de hoek gestapt bleek het toch weer steiler te zijn dan vooraf ingeschat. De eerste 15 meter zijn net geen 90° (wel goed ingehakt) en de volgende 15 meter iets minder steil. Na 40 meter maakte ik stand aan een abalakov.

Terwijl Martin naklimt, komt de eerste van de twee Fransen bij me staan na zijn eerste abseil. Hij bouwt zijn eigen abalakov voor de tweede abseil, dus ik heb verder geen last van ze. Alleen gaat hun tweede man al verder met abseilen als het touw nog niet eens helemaal is doorgetrokken. Toen hij een eind onder ons hing kwam het touw boven ons muurvast te zitten. Met geen mogelijkheid kregen ze het los. Ik bood aan om het voor ze los te maken als ik er langs kwam.

Dat losmaken bleek makkelijker gezegd dan gedaan. De route loopt door een soort smalle kloof waarboven rotsblokken geklemd zitten. Het touw zat gewikkeld om losse stenen die op die rotsblokken lagen. Als ik daar aan zou trekken, dan zouden die stenen naar beneden vallen en de Fransen mogelijk raken. Via een omweg kon ik naar beneden klimmen en het touw loskrijgen. Iedereen weer blij.

Abseilen kun je dus het beste doen langs dezelfde weg waarlangs je omhoog geklommen bent, daar heb je de minste kans dat het touw vast komt te zitten. Verder is het een erg leuke route en zeker de atmosfeer van de tweede lengte.

Rustig voorbereiden
Het grotje
De eerste steile lengte
Mooi klimmen
En door!
Stand!
De tweede lengte
In het tunneltje
Het einde van de route
En natuurlijk een topfoto :-D

L’ago di Money

10-01-2020 – L’ago di Money 130 m (IV 4+) – Klimpartner Martin Ophey

Heb je deze waterval bij Cogne nog niet geklommen? Zet hem dan gelijk op je to-do-lijstje, want dit is een absolute aanrader! Persoonlijk vind ik dit een van de leukste watervallen in de regio.

Deze waterval kun je in 3 of in 5 korte lengtes klimmen. Onder goede omstandigheden bestaat de eerste lengte uit een laagje dun ijs met hier en daar bevroren graspollen. In mindere (of betere…) omstandigheden is het rotsklimmen (5b) of drytoolen. Een paar middenmaatjes cams kunnen handig zijn. Welke omstandigheden je ook hebt, het is delicaat klimmen. De rest van de is ook erg leuk en afwisselend. De vierde lengte bestond bij ons voor een deel weer uit dun ijs en de laatste lengte was verticaal.

Vanaf Valnontey is het 1,5 uur aanlopen. L’ago di Money is de eerste duidelijke grote lijn aan de linkerkant van de vallei.

Rechts L’ago di Money, links Hidden Ice
L’ago di Money
Martin in de eerste lengte
Het hoekje om
Hier was het ijs alweer van fatsoenlijke dikte
De tweede lengte
Einde van de tweede lengte
Lengte 3
Lengte 4
De uitklim van de vierde lengte
En nog een stukje verticaal ijs
Happy met deze mooie afwisselende route

Vertigine di Porcellana

09-01-2020 – Vertigine di Porcellana 90 m (III 3) – Klimpartner Martin Ophey

De dag voor we vertrokken was Martin met hardlopen door zijn enkel gegaan. Een knak en een dikke enkel was het gevolg. Toch wilden we wel graag wat klimmen en daarom besloten we om naar Cogne te gaan. Hier kun je vaak wel wat beklimbaars vinden met een korte aanloop. Vandaag kozen we voor een makkelijke inklimroute op een half uurtje lopen van Lillaz. Maar dat is niet erg, want het was voor Martin en mij een route die we nog niet eerder hadden geklommen. Altijd goed dus.

Je vindt deze waterval in het Valeille aan de rechterkant, een stukje voorbij Chandelle Levure.

L1: slightly sloped icy slab. 30 metres. Belay on rock on the right (fix).
L2: quite compact wall, quick-paced but never vertical. 40 metres. Belay on the upper left rock (fix).
L3: short ice jump to enter the channel where difficulties end. 20 metres. Belay on rock on the right (fix).
With 60 metre ropes, you can join L2 and L3 going up on the left bank; interesting solution in the presence of other roped parties on the other side.

Descent: with two abseils along the ice climb using the climb’s anchors. You arrive directly from S3 to S1 with 60-metre ropes.

Vertigine di Porcellana – Aanloop
Vertigine di Porcellana – Leuk klimmen in de tweede lengte
Hier loop je regelmatig steenbokken en gemzen tegen het lijf
Topfoto

Aiguille du Midi – Mallery Porter

22-02-2019 – Aiguille du Midi – Mallery Porter – 1000 m, AD+ (60°) – Klimpartner Martin Ophey

Zo’n 100 meter voorbij de mixed passage besloten we om te keren vanwege de harde wind. Later bleek dat vanaf dat moment ook de Midibaan werd stilgelegd en de rest van de dag de kabelbaan gesloten is gebleven.

Onze camping, aan de overkant zie je Aiguille Rouges
Aiguille du Midi noordwand – De Mallory Porter zit rechts en zigzagt naar de top
Er is niet veel wat mooier is dan een zonsondergang in de bergen
De aanloop naar de route ‘s ochtends vroeg
Het begin van de route
Om en om sporen
De enige mixed passage in de route
De mixed passage

Mont Pelvoux – Noordgraat

Mont Pelvoux (3943m) – Noordgraat Pointe Puiseux (D+, IV, 5+ 1100m)

Ailefroide – 29 juli 2018

Matig weerbericht

Martin en ik vertrokken naar de Ecrins met een matig weerbericht. Matig, want er werd bijna dagelijks avondonweer voorspeld. Eenmaal aangekomen in Ailefroide lieten we er geen gras over groeien. De komende twee dagen leken de beste dagen van de komende week te worden om een grote route te klimmen. We hadden onze ogen laten vallen op de noordgraat van Mont Pelvoux. Geen tijd om te acclimatiseren, maar gelijk aktie!

We pakten onze rugzakken in met klimmateriaal, bivakmateriaal en eten voor een avond en een dag. Achteraf hadden we beter iets meer eten in kunnen pakken, maar dat is een koe in z’n gat kijken.

Een knuffel in het bivak

Met de auto rijden we ’s middags naar Pré de Madame Carle (1874m) en lopen in anderhalf uur naar het bivak Balmes de Francois Blanc (2445m). Vanaf de morene hebben we mooi zicht op Mont Pelvoux en de route van morgen en we bestuderen het nauwkeurig. Het routeverloop bovenin is namelijk niet eenvoudig. We eten nog wat en onder de ondergaande zon genieten van wat meegebrachte wijn. Bij het uitrollen van mijn slaapzak valt er ineens een knuffeltje van Ilse uit. Die was ze al een jaar kwijt!

Steenmannen op de Glacier Noir

Als om 3 uur de wekker afloopt zijn de toppen van de Ailfroide, Pic Sans Nom en Mont Pelvoux in de wolken. We maken ons er geen zorgen om en als we om 4 uur vertrekken zijn ze allang verdwenen. Een halfvolle maan en heldere sterrenhemel vergezellen ons als we de Glacier Noir oversteken. Steenmannen wijzen ons de weg en zonder problemen beklimmen we via een sneeuwveldje de rotsband met watervallen.

Toch een lange dag

Om 6 uur staan we onderaan de noordgraat en beginnen te klimmen. Het onderste deel is eenvoudig klimmen. We klimmen aan lopende zekering. Eigenlijk is het meer simultaan soloklimmen aan een touw, want tussenzekeringen zijn bijna niet (zinvol) te plaatsen. Veel rots ligt los, maar toch voelt het niet onzeker. Het gaat soepel en vlot. Als het zo door gaat zijn we in no time boven. Het grote ijsveld zijn we voorbij, het routeverloop is duidelijk. We klimmen veel op de graat en volgens een topo die we op internet hadden gevonden moeten we rechtsom de rode toren. Maar hoe we ook ons best doen, rechtsom is geen optie. We besluiten linksom te klimmen. Dat gaat goed, maar de flow is weg.

Vanaf hier wordt de wand flink stijler en wordt het routezoeken een stuk moeilijker. Hele duidelijke features ontbreken. Het klimmen wordt moelijker en het plaatsen van tussenzekeringen kost meer tijd of lukt soms hele lengtes helemaal niet. Toch lukt het ons om grotendeels de juiste route te vinden, alleen de rode versnijding hebben we gemist. Waarschijnlijk hebben we we alleen die lengte anders geklommen. De hoogte begint ook zijn tol te eisen en de uren tikken snel weg. De hoop op een snelle beklimming hebben we allang moeten laten varen. Op een gegeven moment zegt Martin dat het nog 1 lengte klimmen is naar de topgraat. Ik lach en schat het op nog zeker 2 lengtes. Een halve touwlengte later staat Martin op de graat. We kunnen het de verhoudingen na een dag klimmen niet meer goed inschatten.

De top van Mont Pelvoux!

De topgraat is smal en ziet er indrukwekkend uit. Toch blijkt het klimmen op de graat erg mee te vallen en 10 minuten later staan we op de top. Eindelijk kunnen we even zitten, wat eten en drinken en maken een topfoto. Zonder topfoto is het namelijk niet gebeurd. We binden de stijgijzers onder en beginnen aan de afdaling. Er zijn verschillende mogelijkheden, geen een is kort of makkelijk. We kiezen, ondanks het steenslaggevaar, voor Couloir Coulidge. De lengte van het couloir hadden we niet opgezocht, maar aan de hand van een foto dachten we hier wel in 20 minuten doorheen te kunnen stampen. Het kostte ons anderhalf uur om de 500 meter sneeuw af te dalen! Het couloir was langer dan verwacht en door de zachte sneeuw konden we niet voorwaarts naar beneden lopen. Maar goed, ook hier kwam een einde aan en tegen 22 uur hadden we alle moelijkheden achter ons gelaten. Vanaf hier was het alleen nog “maar 1800 hoogtemeters afdalen”.

Martin stelde voor om te bivakkeren en de volgende dag verder af te dalen. Voor hij was uitgesproken wees ik al een plek aan waar we wel konden slapen. Een discussie was niet nodig. Een grote (te kleine) platte steen (die niet plat genoeg was) bood een enigszins vlakke ondergrond om op te slapen. We hadden beiden nog 1 reepje en wat water en toen dat op was vielen we in een onrustige slaap.

Ontbijtje?

De volgende ochtend liepen we naar de Pelvouxhut om daar een ontbijtje te scoren. De huttenwaard hield er duidelijk een andere definitie op na en ontbijt werd een kop koffie en een Lion. Ieder 1, dat dan weer wel. Een paar uur later kwamen we aan op de camping en konden we genieten van een mooie beklimming. Martin ziet bekenden en gaat op de koffie, ik crash voor de tent en val vrijwel gelijk in slaap.

Wat aanvullende informatie

We hebben de Mont Pelvoux beklommen via de 1100m lange noordgraat. Omdat de gradatie maar D+ is, zou je de indruk kunnen krijgen dat dit een makkelijke route is. Vergis je hier niet in, het is echt een grote route. Hoewel de moeilijkste lengtes slechts 5+ zijn, moet je dit wel kunnen soleren omdat het erg lastig is tussenzekeringen te plaatsen. Tel daarbij op dat het routeverloop bovenin onoverzichtelijk is, de rots niet altijd even vast zit, de afdaling lang en/of complex is, je geen bereik met je telefoon hebt en dat afdalen over de route niet aan te raden is.

Met Martin beklom ik 2 jaar geleden de Innominata op de zuidwand van de Mont Blanc. Lees hier het verslag daarvan. En afgelopen februari klommen we samen de geweldige waterval Repentance Super in Cogne. Op Martin’s website staat hier een verslag over.

De aanloop naar het bivak

De aanloop naar het bivak

Ons bivak met op de achtergrond de noordgraat van Mont Pelvoux

De knuffel in het bivak met op de achtergrond Mont Pelvoux

Het begin van de noordgraat van Mont Pelvoux

Meer platen

Buttshot!

Richting het ijsveld

Topo lezen onder het ijsveld

Die kant op

Puin struinen

Het wordt al flink steiler

Mooi klimmen

Richting het torentje

Mixed terrein

Mixed op klimschoentjes

Super mooi allemaal

Eindeloze rots

Lastig routezoeken

Hier omhoog!

Zijn we er nou nog niet?

Weer terug op de graat

Een beetje moe aan het worden

Bandje naar links volgen

Prima standplaats

De laatste lengte tot de topgraat

De topgraat!

Het laatste stukje omhoog

Moe op de top

Geintje, niks aan de hand!

Rechtsvoor het Coulidge Couloir

Ons tweede bivak

Moe en hongerig na een slechte nacht

Water tanken

Ik gecrashd voor de tent

Gelukkig was Martin ook moe