Mont Pelvoux – Noordgraat

Mont Pelvoux – Noordgraat Pointe Puiseux (D+, IV, 5+ 3943 m)

Ailefroide – 29 juli 2018

Matig weerbericht

Martin en ik vertrokken naar de Ecrins met een matig weerbericht. Matig, want er werd bijna dagelijks avondonweer voorspeld. Eenmaal aangekomen in Ailefroide lieten we er geen gras over groeien. De komende twee dagen leken de beste dagen van de komende week te worden om een grote route te klimmen. We hadden onze ogen laten vallen op de noordgraat van Mont Pelvoux. Geen tijd om te acclimatiseren, maar gelijk aktie!

We pakten onze rugzakken in met klimmateriaal, bivakmateriaal en eten voor een avond en een dag. Achteraf hadden we beter iets meer eten in kunnen pakken, maar dat is een koe in z’n gat kijken.

Een knuffel in het bivak

Met de auto rijden we ’s middags naar Pré de Madame Carle (1874m) en lopen in anderhalf uur naar het bivak Balmes de Francois Blanc (2445m). Vanaf de morene hebben we mooi zicht op Mont Pelvoux en de route van morgen en we bestuderen het nauwkeurig. Het routeverloop bovenin is namelijk niet eenvoudig. We eten nog wat en onder de ondergaande zon genieten van wat meegebrachte wijn. Bij het uitrollen van mijn slaapzak valt er ineens een knuffeltje van Ilse uit. Die was ze al een jaar kwijt!

Steenmannen op de Glacier Noir

Als om 3 uur de wekker afloopt zijn de toppen van de Ailfroide, Pic Sans Nom en Mont Pelvoux in de wolken. We maken ons er geen zorgen om en als we om 4 uur vertrekken zijn ze allang verdwenen. Een halfvolle maan en heldere sterrenhemel vergezellen ons als we de Glacier Noir oversteken. Steenmannen wijzen ons de weg en zonder problemen beklimmen we via een sneeuwveldje de rotsband met watervallen.

Toch een lange dag

Om 6 uur staan we onderaan de noordgraat en beginnen te klimmen. Het onderste deel is eenvoudig klimmen. We klimmen aan lopende zekering. Eigenlijk is het meer simultaan soloklimmen aan een touw, want tussenzekeringen zijn bijna niet (zinvol) te plaatsen. Veel rots ligt los, maar toch voelt het niet onzeker. Het gaat soepel en vlot. Als het zo door gaat zijn we in no time boven. Het grote ijsveld zijn we voorbij, het routeverloop is duidelijk. We klimmen veel op de graat en volgens een topo die we op internet hadden gevonden moeten we rechtsom de rode toren. Maar hoe we ook ons best doen, rechtsom is geen optie. We besluiten linksom te klimmen. Dat gaat goed, maar de flow is weg.

Vanaf hier wordt de wand flink stijler en wordt het routezoeken een stuk moeilijker. Hele duidelijke features ontbreken. Het klimmen wordt moelijker en het plaatsen van tussenzekeringen kost meer tijd of lukt soms hele lengtes helemaal niet. Toch lukt het ons om grotendeels de juiste route te vinden, alleen de rode versnijding hebben we gemist. Waarschijnlijk hebben we we alleen die lengte anders geklommen. De hoogte begint ook zijn tol te eisen en de uren tikken snel weg. De hoop op een snelle beklimming hebben we allang moeten laten varen. Op een gegeven moment zegt Martin dat het nog 1 lengte klimmen is naar de topgraat. Ik lach en schat het op nog zeker 2 lengtes. Een halve touwlengte later staat Martin op de graat. We kunnen het de verhoudingen na een dag klimmen niet meer goed inschatten.

De top van Mont Pelvoux!

De topgraat is smal en ziet er indrukwekkend uit. Toch blijkt het klimmen op de graat erg mee te vallen en 10 minuten later staan we op de top. Eindelijk kunnen we even zitten, wat eten en drinken en maken een topfoto. Zonder topfoto is het namelijk niet gebeurd. We binden de stijgijzers onder en beginnen aan de afdaling. Er zijn verschillende mogelijkheden, geen een is kort of makkelijk. We kiezen, ondanks het steenslaggevaar, voor Couloir Coulidge. De lengte van het couloir hadden we niet opgezocht, maar aan de hand van een foto dachten we hier wel in 20 minuten doorheen te kunnen stampen. Het kostte ons anderhalf uur om de 500 meter sneeuw af te dalen! Het couloir was langer dan verwacht en door de zachte sneeuw konden we niet voorwaarts naar beneden lopen. Maar goed, ook hier kwam een einde aan en tegen 22 uur hadden we alle moelijkheden achter ons gelaten. Vanaf hier was het alleen nog “maar 1800 hoogtemeters afdalen”.

Martin stelde voor om te bivakkeren en de volgende dag verder af te dalen. Voor hij was uitgesproken wees ik al een plek aan waar we wel konden slapen. Een discussie was niet nodig. Een grote (te kleine) platte steen (die niet plat genoeg was) bood een enigszins vlakke ondergrond om op te slapen. We hadden beiden nog 1 reepje en wat water en toen dat op was vielen we in een onrustige slaap.

Ontbijtje?

De volgende ochtend liepen we naar de Pelvouxhut om daar een ontbijtje te scoren. De huttenwaard hield er duidelijk een andere definitie op na en ontbijt werd een kop koffie en een Lion. Ieder 1, dat dan weer wel. Een paar uur later kwamen we aan op de camping en konden we genieten van een mooie beklimming. Martin ziet bekenden en gaat op de koffie, ik crash voor de tent en val vrijwel gelijk in slaap.

Wat aanvullende informatie

We hebben de Mont Pelvoux beklommen via de 1100m lange noordgraat. Omdat de gradatie maar D+ is, zou je de indruk kunnen krijgen dat dit een makkelijke route is. Vergis je hier niet in, het is echt een grote route. Hoewel de moeilijkste lengtes slechts 5+ zijn, moet je dit wel kunnen soleren omdat het erg lastig is tussenzekeringen te plaatsen. Tel daarbij op dat het routeverloop bovenin onoverzichtelijk is, de rots niet altijd even vast zit, de afdaling lang en/of complex is, je geen bereik met je telefoon hebt en dat afdalen over de route niet aan te raden is.

Met Martin beklom ik 2 jaar geleden de Innominata op de zuidwand van de Mont Blanc. Lees hier het verslag daarvan. En afgelopen februari klommen we samen de geweldige waterval Repentance Super in Cogne. Op Martin’s website staat hier een verslag over.

De aanloop naar het bivak

De aanloop naar het bivak

Ons bivak met op de achtergrond de noordgraat van Mont Pelvoux

De knuffel in het bivak met op de achtergrond Mont Pelvoux

Het begin van de noordgraat van Mont Pelvoux

Meer platen

Buttshot!

Richting het ijsveld

Topo lezen onder het ijsveld

Die kant op

Puin struinen

Het wordt al flink steiler

Mooi klimmen

Richting het torentje

Mixed terrein

Mixed op klimschoentjes

Super mooi allemaal

Eindeloze rots

Lastig routezoeken

Hier omhoog!

Zijn we er nou nog niet?

Weer terug op de graat

Een beetje moe aan het worden

Bandje naar links volgen

Prima standplaats

De laatste lengte tot de topgraat

De topgraat!

Het laatste stukje omhoog

Moe op de top

Geintje, niks aan de hand!

Rechtsvoor het Coulidge Couloir

Ons tweede bivak

Moe en hongerig na een slechte nacht

Water tanken

Ik gecrashd voor de tent

Gelukkig was Martin ook moe

Les Courtes – Voie des Autrichiens

Les Courtes – Voie des Autriciens (III 1, 3856 m)

Argentiëre – 22 maart 2016

Les Courtes – Voie des Autriciens

Samen met Martin ben ik onderweg naar Chamonix. Er is niet veel in conditie, maar de Oostenrijkse route op de Courtes schijnt er goed bij te liggen. Leuk, want die wordt niet vaak geklommen. Bijna altijd wordt zijn bekendere buurman, de Zwitserse route geklommen. We besluiten het er op te wagen en nemen ’s middags de kabelbaan naar de Grand Montets (3275 m). Het plan is om daar de nacht door te brengen en’s ochtends vroeg te vertrekken naar “onze” route. We hebben slaapzakken en een brander mee, maar geen tent. De medewerker van het kabelbaanstation die de boel af moet sluiten, stuurt ons echter resoluut weg. Er mag niet binnen geslapen worden! Dit is best vervelend. Niet het buiten slapen, dat lukt wel. Maar we wilden graag al die extra spullen de volgende ochtend met de baan mee naar beneden laten nemen. Dat plan lijkt even in het water te vallen. Gelukkig raken we buiten aan de praat met twee mannen van de pistedienst en die vonden dat we, als alpinisten, natuurlijk binnen moesten kunnen slapen. Een van hen regelde het direct en een half uur later werd de deur van het damestoilet voor ons van het slot gehaald en konden we heerlijk verwarmd liggen. Ook de terugreis van ons materiaal was geregeld.

Slapen op het damestoilet!

Na een redelijke nacht ging om 4:45 de wekker. Eerst koffie! Dan spullen inpakken, eten en naar buiten. Om 6 uur bonden we de ski’s onder voor de afdaling naar de gletscher. Twee uur later staan we onder de noordwand van Les Courtes. Hier laten we de ski’s achter en hangen het klimmateriaal aan onze gordels. Eerst nog 200 meter omhoog naar de randspleet. Die was niet moeilijk over te steken, maar omdat de sneeuw weinig houvast gaf moest je wel even opletten. Daarna ging het eenvoudig over goede firn omhoog. Doordat de route door de wand grofweg een grote S-vorm maakt is de route erg gevarieerd. Een paar mixedpassage’s maken het klimmen leuk. Na een kleine 6 uur klimmen staan we op de top. Het uitzicht is geweldig! Het is stralend weer en we kunnen voor ons gevoel de hele Alpenkam overzien. We genieten 10 minuten van het uitzicht en eten en drinken wat.

Een monster

De afdaling gaat over de NNO-wand van Les Courtes. Om hier te komen moeten we vanaf de top eerst 50 meter over een luchtig graatje lopen. Dan begint het afklimmen. Eerst steil, maar verder naar beneden wordt het steeds iets minder steil. De sneeuw is echter wel zo hard dat we met het gezicht naar de wand moeten blijven afklimmen. De randspleet blijkt een monster te zijn. Zo’n 40 meter boven de randspleet vinden we het enige materiaal in de hele route, een abseiltouwtje. Handig, zo komen we toch nog goed over de randspleet. Nu nog een half uur teruglopen naar de ski’s en even bijkomen. Vanaf hier was het nog 1,5 uur terugskiën naar de auto. Het laatste stuk met hoofdlampjes op. Om 8 uur ’s avonds waren we weer in de bewoonde wereld. Moe, voldaan en een prachtige top rijker.

Overnachten in het damestoilet

Overnachten in het damestoilet

Aanloop naar de noordwand van Les Courtes

Aanloop naar de noordwand van Les Courtes

De noordwand van Les Courtes

De noordwand van Les Courtes

Bijna bij de randspleet

Bijna bij de randspleet

Martin in een wat stijlere lengte

Martin in een wat stijlere lengte

Blik vanuit de noordwand richting Argentière

Blik vanuit de noordwand richting Argentière

Prima condities

Prima condities

Typisch noordwandterrein

Typisch noordwandterrein

Een stukje mixed klimmen

Een stukje mixed klimmen

Even bijtanken. 100 punten voor de standplaats trouwens

Even bijtanken. 100 punten voor de standplaats trouwens

Laatste stukje mixed klimmen

Laatste stukje mixed klimmen

Traverse

Traverse

Traverse

Traverse

En natuurlijk de verplichte topfoto

En natuurlijk de verplichte topfoto

Uitzicht vanaf Les Courtes, links de Grandes Jorasses en daar achter de Mont Blanc

Uitzicht vanaf Les Courtes, links de Grandes Jorasses en daar achter de Mont Blanc

Dit artikel is ook verschenen op de website van Outdorado.nl

Matterhorn Noordwand – Schmid route (TD/V)

Jaren van dromen over de Matterhorn Noordwand zijn voorbij. Afgelopen weekend klom ik met Wouter de Schmid route door deze wand.

De Matterhorn staat bekend als een van de mooiste bergen ter wereld en herbergt een van de “drie grote noordwanden” van de Alpen. De andere twee zijn die van de Grandes Jorasses en de Eiger. De noordwand van Matterhorn is voor het eerst beklommen in 1931 (!) door de gebroeders Schmid. Ze gingen op de fiets van München naar Zermat om daarna in twee dagen deze route te openen. Nu ik zelf deze route heb geklommen, heb ik nog meer respect voor ze gekregen dan ik al had. Wat een prestatie!

Zelf hadden we de luxe van een auto, dus dat scheelde al een stuk. Wel kwamen wij helemaal uit Nederland en waren absoluut ongeacclimatiseerd. Met zijn hoogte van 4478 meter zouden we het dan ook absoluut niet makkelijk gaan krijgen.

Door de natte zomer zijn nu gunstige condities in de wand ontstaan. Er zit voldoende ijs in, al is het op veel plaatsen nog wel zo dun dan een ijsschroef er maar half in gaat. Standplaatsen maakten we regelmatig op twee half ingedraaide schroeven. Niemand klaagde er over, het wende snel.

Het eerste deel van de route, het grote ijsveld, viel ons eigenlijk nog best tegen. Het is flink stijl en ijziger dan verwacht. We hadden meer sneeuw verwacht waardoor we sneller zouden kunnen klimmen. Nu hebben we een groot gedeelte aan lopende zekering geklommen. Daarna volgde een traverse naar rechts en daarna weer recht omhoog naar het eerste stijle ijs. Dit ijs vormde de toegang tot het Schragcouloir, een 350 meter lange schuin oplopende geul gevuld met harde sneeuw en dun ijs. Wat volgt is een paar uur heel leuk klimmen en we zijn sneller dan verwacht aan het einde hiervan. Het is inmiddels twee uur in de middag geweest en we hebben tweederde van de beklimming onder ons. We traverseren een touwlengte naar rechts. We zien andere klimmers hiervandaan recht naar boven gaan, maar wij hadden een geheime tip gekregen om verder naar rechts te klimmen en daar omhoog te gaan. We traverseerden over dun ijs nog een stuk verder tot we onder het genoemde couloir stonden. Dit bleek een misser te zijn. In het couloir zat verticale sneeuw die niet viel af te zekeren. We besloten het couloir te laten voor wat het was en klommen weer schuin naar links omhoog. Toch maar achter de andere klimmers aan, die inmiddels uit het zicht waren verdwenen. We klommen een stijlere ijslengte en daarna een zeer luchtige traverse naar rechts. Voetje voor voetje opzij schuifelen, de ijsbijlen in rotsspleten geklemd, 800 meter lucht onder je voeten. Wat een prachtige plek! Hierna werd het terrein weer makkelijker en we kwamen op de Zmuttgraat uit. Deze volgden we naar de topgraat en om 20:45 uur stonden we in het donker op de top! Omdat het toch donker was en er een gemene koude wind waaide zijn we gelijk doorgegaan met de afdaling. De afdaling gaat via de Hornligraat, maar die viel nog vies tegen! In het donker kozen we te snel voor abseilen in plaats van afklimmen en tot twee keer toe moest ik een lengte weer terug omhoog klimmen omdat we fout zaten. Het kostte ons zes uur om de Solvayhut te bereiken op 4003 meter. Het was inmiddels 03:10 en we waren al langer dan 24 uur onderweg geweest. We waren moe en hadden dorst. We zakten voor de deur op de grond, staken de brander aan om wat sneeuw te smelten en vielen ondertussen in slaap. Na een bakje thee probeerden we in de hut te komen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Er lag binnen iemand voor de deur. We drukten door en keken binnen om ons heen. De Solvayhut heeft normaal ruimte voor 10 personen. Nu waren alle bedden vol, op de bank lag iemand, de vloer lag vol mensen en zelfs onder de tafel lag iemand. Wouter vond een plekje aan het voeteneind van een bed en ik duwde wat schoenen weg voor een plekje. Ik lag op twee ijsbijlen, maar dat interesseerde me niet. We waren binnen!

De volgende dag daalden we verder de Hornligraat af. We klommen nu met z’n vieren, want Niels bleek (samen met een Franse klimmaat) net als ons de noordwand te hebben geklommen. De laatste 600 meter gingen gelukkig een stuk vlotter en na 3,5 stonden we weer bij onze tent. Een ervaring rijker, maar een droom armer.

Matterhorn during the approach

Matterhorn during the approach

Wouter climbing the first ice field

Wouter climbing the first ice field

Climbing via cracks

Climbing via cracks

Wouter starting the airy traverse

Wouter starting the airy traverse

Looking down during the airy traverse

Looking down during the airy traverse

Exiting the Schragcouloir

Exiting the Schragcouloir

Traversing

Traversing

Climbing steep mixed terrain (less steep then it looks...)

Climbing steep mixed terrain (less steep then it looks…)

Aiguille Verte – Naïa

South face of Aiguille Verte bathing in the sun light

South face of Aiguille Verte bathing in the sun light

Me climbing the steel ladders on the approach

Me climbing the steel ladders on the approach

Wouter taking in the views

Wouter taking in the views

Crossing snow fields on the way to the Charpoua hut

Crossing snow fields on the way to the Charpoua hut

That's me

That’s me

Charpoua glacier, the hut is on the rock island

Charpoua glacier, the hut is on the rock island

Gazing at the south face

Gazing at the south face

#selfie

#selfie

Hut life

Hut life

An early start, romping up the glacier

An early start, romping up the glacier

The first easy pitches

The first easy pitches

Looking down the first easy pitches

Looking down the first easy pitches

Almost at the belay

Almost at the belay

The views are spectacular, the Grandes Jorasses in the back

The views are spectacular, the Grandes Jorasses in the back

Closing in on the steeper pitches, they were quite thin

Closing in on the steeper pitches, they were quite thin

Wouter on the first steep pitch

Wouter on the first steep pitch

How nice is this for a couloir?

How nice is this for a couloir?

Close to the mixed finish of the couloir

Close to the mixed finish of the couloir

On the Sans Nom Ridge in high winds!

On the Sans Nom Ridge in high winds!

After the first obstacles on the ridge it became easier and really scenic

After the first obstacles on the ridge it became easier and really scenic

Pretty narrow ridge traversing

Pretty narrow ridge traversing

Just before the last few gendarmes on the Sans Nom Ridge

Just before the last few gendarmes on the Sans Nom Ridge

Summit in white out conditions, it was bitterly cold and windy

Summit in white out conditions, it was bitterly cold and windy

We descended the Whymper Couloir (seen in the back) and slept in the Couvercle hut

We descended the Whymper Couloir (seen in the back) and slept in the Couvercle hut

A video of our ascent