Tête des Fétoules – Zuidpijler

Tête des Fétoules (3459m) – Zuidpijler 500m (TD max 6a)

La Bérarde – 19 augustus 2020

Als je het dal richting La Bérarde inrijdt is de eerste berg met een gletsjer die je voor je ziet, de Tête des Fétoules. Een berg die er om vraagt om beklommen te worden. Maar natuurlijk niet via de normaalroute, we zijn hier voor avontuur. Ons oog is gevallen op de zuidpijler.

BIVAK

We parkeren de auto langs de weg, hangen onze rugzakken om en dalen 150 meter af naar de rivier. Balen, want we weten dat we dit morgen aan het einde van de dag weer omhoog moeten. Als we de brug over zijn begint het pad weer te stijgen. In het begin vlot tot we voorbij een paar gebouwen zijn. Daarna wordt het pad vlakker en lopen we door een prachtig dal. Als we voorbij de hut zijn slingert het pad zich weer omhoog en winnen we snel hoogte. Na drie uur lopen vinden we op 2323 meter hoogte een geschikte bivakplaats voor de nacht. Een mooie vlakke plek op de splitsing tussen de afdaling over de normaalroute en de aanloop naar het begin van de zuidpijler. En het uitzicht is prachtig!

EEN HALF ONTBIJT

Als om 5 uur de wekker afloopt hebben we nog maar 1 ontbijt over. ’s Nachts heeft een vos de andere gestolen. Niet echt een probleem, want het overgebleven ontbijt bleek voldoende voor ons beiden. Een uur later vertrekken we richting de instap. Doordat de gletsjer, of wat daar van over is, zoveel kleiner is dan vroeger moeten we lang over puinhellingen omhoog lopen. Alleen direct bij de instap treffen we nog een klein sneeuwveld aan. Op onze stijgijzers klimmen we snel omhoog en verwisselen we onze schoenen voor onze klimschoentjes.

EEN PITTIGE START

De instap is anders dan verwacht. Wat we verwachten was een eenvoudige lengte naar de graat van de pijler. Nu staan we in een soort couloir, met links en rechts een spleet. Het meest logisch lijkt links, de meest directe lijn naar de graat. Maar het ziet er lastig uit. Martin kiest voor de rechter variant. Het gaat niet van harte. Is het de kou? Zenuwen? Of is het gewoon moeilijk? Na een meter of 25 roept hij ineens dat hij stand heeft gemaakt. Ik klim het snel na. Martin was niet zeker van de route en wilde overleggen. We kiezen voor een traverse naar links en ik neem het over. Het blijkt gelijk erg lastig te zijn. In een onhandige houding plaats ik een friend in een wijd uitlopende spleet waar ik niet goed zicht op heb. Mijn linker arm begint licht te verzuren. Snel plaats ik boven de friend een nut, omdat ik niet zeker ben van de friend. Om mijn linker arm te ontlasten vraag ik Martin om een blok. Zodra ik ga hangen schiet de friend uit de spleet en hang ik aan de nut. Pfff, lekker begin zo.

Het klimmen gaat nog iets omhoog en dan links wat schuin naar beneden. Ik waarschuw Martin dat ik er een kans bestaat dat ik ga vallen. Gelukkig gebeurt dat niet en klim ik de lengte verder zonder problemen uit. Helemaal enthousiast van mijn avontuur kom ik aan op de graat. We zitten goed! Maar mijn armen zijn volledig verzuurd en dat is geen lekker idee als je nog een kleine 500 meter moet klimmen…

HET DERDE RESSAULT

We hadden verwacht in het onderste deel aardig wat aan lopende zekering te kunnen klimmen. De praktijk was anders en we moesten alles uitzekeren. Er volgden (veel) meer vijfde graads lengtes dan we uit de oude Rebuffattopo hadden gehaald. En de moeilijkste lengtes moesten nog komen op het derde ressault. Voor ressault bestaat voor zover ik weet geen fatsoenlijk Nederlands woord. Het is een stijl stuk op een graat. Het derde ressault is 100 meter hoog en bevat de sleutellengtes. Aan de voet hiervan moesten we kiezen wat we zouden doen. Hier omkeren met een lastige afdaling voor de boeg of doorklimmen. Doordat het eerste deel veel tijd had gekost twijfelde Martin. Ik was echter enthousiast en wilde beslist doorklimmen, we hadden tijd genoeg. We besloten om door te gaan en Martin begon aan de moeilijkste lengtes van de dag.

De rots hier was verrassend goed en het klimmen was echt mooi. Het routezoeken is niet eenvoudig. Af en toe vinden we een oude mephaak en weten we dat we nog goed zitten. De volgende lengte is de mooiste van de hele route. Een prachtige 6a spleet. Echt fantastisch!

KRAMP

De inspanningen van de vroege ochtend breken me op. Ik krijg last van kramp in mijn vingers. Zodra ik iets vast wil pakken flapt mijn vinger in een haakse bocht. Met mijn andere hand moet ik dan die vinger weer recht buigen. Om 5 seconden later weer in de kramp te schieten. Het klimmen kost me hierdoor flink moeite en klimmateriaal verwijderen is echt lastig. Laat staan om materiaal te plaatsen. Ik moet het voorklimmen aan Martin overlaten. Soepel rijgt hij de lengtes aan elkaar. Na een paar lengtes gaat het iets beter en Martin biedt me aan om de volgende lengte voor mijn rekening te nemen. Het lijkt een eenvoudige schoorsteen. Zoals zo vaak ziet het er van onderen eenvoudiger uit dan het in werkelijkheid is. De schoorsteen is smal en de rugzak met pickel zit flink in de weg. Gniffelend komt ook Martin aan op de standplaats. Thanks dude ;-)

CUMBRE

Niet veel later staan we op de top van het vijfde ressault. Hier is een korte abseil en dan nog 100 of 150 meter simultaan klimmen naar de top. Dat is toch altijd een mooie beloning na een dag klimmen. Eindelijk kunnen we even zitten en hier eten we wat en drinken we mijn laatste water. Martin besloot halverwege de ochtend dat zijn water overbodig was en “gooide” zijn fles naar beneden.

De afdaling verliep zonder problemen. Eerst over de rotsen van de oostgraat tot we op de gletsjer kwamen. Daarna wisselde de gletsjer en puinhellinkjes elkaar af. Na de laatste sneeuwvelden was het buffelen over eindeloze puinvlaktes tot we eindelijk weer ons bivak bereikten. Hier konden we voor de tweede keer deze dag even zitten en bijtanken. We pakken onze spullen in en als het donker wordt beginnen we aan de twee uur en drie kwartier durende weg terug naar de auto. Mijn hoofdlampje was overdag in mijn rugzak aangegaan en nu is de accu leeg. Met behulp van het lampje op mijn telefoon vind ik de weg terug en om half een ’s nachts hebben we de 150 meter van de brug naar de auto ook weer achter de rug.

L’ago di Money

10-01-2020 – L’ago di Money 130 m (IV 4+) – Klimpartner Martin Ophey

Heb je deze waterval bij Cogne nog niet geklommen? Zet hem dan gelijk op je to-do-lijstje, want dit is een absolute aanrader! Persoonlijk vind ik dit een van de leukste watervallen in de regio.

Deze waterval kun je in 3 of in 5 korte lengtes klimmen. Onder goede omstandigheden bestaat de eerste lengte uit een laagje dun ijs met hier en daar bevroren graspollen. In mindere (of betere…) omstandigheden is het rotsklimmen (5b) of drytoolen. Een paar middenmaatjes cams kunnen handig zijn. Welke omstandigheden je ook hebt, het is delicaat klimmen. De rest van de is ook erg leuk en afwisselend. De vierde lengte bestond bij ons voor een deel weer uit dun ijs en de laatste lengte was verticaal.

Vanaf Valnontey is het 1,5 uur aanlopen. L’ago di Money is de eerste duidelijke grote lijn aan de linkerkant van de vallei.

Rechts L’ago di Money, links Hidden Ice
L’ago di Money
Martin in de eerste lengte
Het hoekje om
Hier was het ijs alweer van fatsoenlijke dikte
De tweede lengte
Einde van de tweede lengte
Lengte 3
Lengte 4
De uitklim van de vierde lengte
En nog een stukje verticaal ijs
Happy met deze mooie afwisselende route

Vertigine di Porcellana

09-01-2020 – Vertigine di Porcellana 90 m (III 3) – Klimpartner Martin Ophey

De dag voor we vertrokken was Martin met hardlopen door zijn enkel gegaan. Een knak en een dikke enkel was het gevolg. Toch wilden we wel graag wat klimmen en daarom besloten we om naar Cogne te gaan. Hier kun je vaak wel wat beklimbaars vinden met een korte aanloop. Vandaag kozen we voor een makkelijke inklimroute op een half uurtje lopen van Lillaz. Maar dat is niet erg, want het was voor Martin en mij een route die we nog niet eerder hadden geklommen. Altijd goed dus.

Je vindt deze waterval in het Valeille aan de rechterkant, een stukje voorbij Chandelle Levure.

L1: slightly sloped icy slab. 30 metres. Belay on rock on the right (fix).
L2: quite compact wall, quick-paced but never vertical. 40 metres. Belay on the upper left rock (fix).
L3: short ice jump to enter the channel where difficulties end. 20 metres. Belay on rock on the right (fix).
With 60 metre ropes, you can join L2 and L3 going up on the left bank; interesting solution in the presence of other roped parties on the other side.

Descent: with two abseils along the ice climb using the climb’s anchors. You arrive directly from S3 to S1 with 60-metre ropes.

Vertigine di Porcellana – Aanloop
Vertigine di Porcellana – Leuk klimmen in de tweede lengte
Hier loop je regelmatig steenbokken en gemzen tegen het lijf
Topfoto

IJsklimmen in Cogne

Afgelopen week had ik de mogelijkheid om 3 dagen te gaan ijsklimmen in Cogne (Italië). Ik had afgesproken met Martin en Bernd. Zij waren al in Cogne en hadden er al een paar klimdagen opzitten. Toen ik ‘s avonds was aangekomen, maakten we snel een plan voor de volgende dag. We hadden onze zinnen gezet op Hard Ice Direct. Een zesde graads route waarvan Martin en ik vorig jaar de eerste twee lengtes had geklommen. Nu wilden we hem verder uitklimmen.

 

Hard Ice Direct (WI6, 200 m)

De route bleek nog net zo mooi te zijn als de vorige keer. De eerste lengte is een mooie afwisselende lengte. Je zigzagt flink heen en weer en achter grote bloemkoolachtige ijsformaties langs. De tweede lengte is de moeilijkste, de vrijstaande pilaar. Hij was nu continuër dan vorig jaar, zeker 20 meter verticaal ijs en nog een stuk net niet verticaal. Daarna volgen nog een paar lengtes tot maximaal 85 graden. Tijdens het abseilen langs de pilaar heb ik nog wat foto’s kunnen maken van iemand die daar aan het voorklimmen was. Vorig jaar was dit nog ons afsluitende project, nu een inklimmer.

DSC00702

DSC00734

DSC00746

 

Stella Artice (WI5, 210 m)

De volgende dag ging de wekker weer vroeg. Zo hoopten we als eerste op de parkeerplaats in Lillaz te staan voor een beklimming van Stella Artice. Ook van deze route had ik vorig jaar al de eerste twee lengtes geklommen en ook nu wilden we hem weer helemaal uitklimmen. Ons plan werkte en we stonden als eerste touwgroep onderaan de route. De eerste lengte was makkelijk klimmen en snel stonden we op de standplaats bij de vrijstaande pilaar. Deze bleek vooral onderin behoorlijk tricky te zijn, maar Martin loste alle moeilijkheden prima op. Wat een prachtige lengte is dat toch. Met de grootste moeilijkheden achter ons was het ontspannen verder klimmen tot aan de top van de waterval. Onder het genot van wat mooie verhalen van een lokale gids werden de laatste lengten geklommen.
DSC00771

DSC00760

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Cold Couloir (WI4+, +600 m)

Onderaan Stella moest Martin wegduiken voor wat vallend ijs en daarbij schoot het in zijn rug. Een nacht later was het niks beter geworden en hij besloot dat het beter was als hij niet ging klimmen. En dus ging ik samen met Bernd op pad. We hadden het Cold Couloir op het oog, voor mij een nieuwe route. Het Cold Couloir is (de naam zegt het al) een couloir en heeft daardoor een heel andere uitstraling dan de meeste routes in Cogne. Het voelt wat alpiener aan. Het begint met 2 lange stijle lengtes, daarna wat sneeuw en makkelijk ijs, dan weer sneeuw en nog een paar stijle lengtes. Al met al een erg leuke toer die ik graag een keer tot aan de graat zou klimmen.

DSC00787

DSC00789

DSC00797

Matterhorn Noordwand – Schmid route (TD/V)

Jaren van dromen over de Matterhorn Noordwand zijn voorbij. Afgelopen weekend klom ik met Wouter de Schmid route door deze wand.

De Matterhorn staat bekend als een van de mooiste bergen ter wereld en herbergt een van de “drie grote noordwanden” van de Alpen. De andere twee zijn die van de Grandes Jorasses en de Eiger. De noordwand van Matterhorn is voor het eerst beklommen in 1931 (!) door de gebroeders Schmid. Ze gingen op de fiets van München naar Zermat om daarna in twee dagen deze route te openen. Nu ik zelf deze route heb geklommen, heb ik nog meer respect voor ze gekregen dan ik al had. Wat een prestatie!

Zelf hadden we de luxe van een auto, dus dat scheelde al een stuk. Wel kwamen wij helemaal uit Nederland en waren absoluut ongeacclimatiseerd. Met zijn hoogte van 4478 meter zouden we het dan ook absoluut niet makkelijk gaan krijgen.

Door de natte zomer zijn nu gunstige condities in de wand ontstaan. Er zit voldoende ijs in, al is het op veel plaatsen nog wel zo dun dan een ijsschroef er maar half in gaat. Standplaatsen maakten we regelmatig op twee half ingedraaide schroeven. Niemand klaagde er over, het wende snel.

Het eerste deel van de route, het grote ijsveld, viel ons eigenlijk nog best tegen. Het is flink stijl en ijziger dan verwacht. We hadden meer sneeuw verwacht waardoor we sneller zouden kunnen klimmen. Nu hebben we een groot gedeelte aan lopende zekering geklommen. Daarna volgde een traverse naar rechts en daarna weer recht omhoog naar het eerste stijle ijs. Dit ijs vormde de toegang tot het Schragcouloir, een 350 meter lange schuin oplopende geul gevuld met harde sneeuw en dun ijs. Wat volgt is een paar uur heel leuk klimmen en we zijn sneller dan verwacht aan het einde hiervan. Het is inmiddels twee uur in de middag geweest en we hebben tweederde van de beklimming onder ons. We traverseren een touwlengte naar rechts. We zien andere klimmers hiervandaan recht naar boven gaan, maar wij hadden een geheime tip gekregen om verder naar rechts te klimmen en daar omhoog te gaan. We traverseerden over dun ijs nog een stuk verder tot we onder het genoemde couloir stonden. Dit bleek een misser te zijn. In het couloir zat verticale sneeuw die niet viel af te zekeren. We besloten het couloir te laten voor wat het was en klommen weer schuin naar links omhoog. Toch maar achter de andere klimmers aan, die inmiddels uit het zicht waren verdwenen. We klommen een stijlere ijslengte en daarna een zeer luchtige traverse naar rechts. Voetje voor voetje opzij schuifelen, de ijsbijlen in rotsspleten geklemd, 800 meter lucht onder je voeten. Wat een prachtige plek! Hierna werd het terrein weer makkelijker en we kwamen op de Zmuttgraat uit. Deze volgden we naar de topgraat en om 20:45 uur stonden we in het donker op de top! Omdat het toch donker was en er een gemene koude wind waaide zijn we gelijk doorgegaan met de afdaling. De afdaling gaat via de Hornligraat, maar die viel nog vies tegen! In het donker kozen we te snel voor abseilen in plaats van afklimmen en tot twee keer toe moest ik een lengte weer terug omhoog klimmen omdat we fout zaten. Het kostte ons zes uur om de Solvayhut te bereiken op 4003 meter. Het was inmiddels 03:10 en we waren al langer dan 24 uur onderweg geweest. We waren moe en hadden dorst. We zakten voor de deur op de grond, staken de brander aan om wat sneeuw te smelten en vielen ondertussen in slaap. Na een bakje thee probeerden we in de hut te komen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Er lag binnen iemand voor de deur. We drukten door en keken binnen om ons heen. De Solvayhut heeft normaal ruimte voor 10 personen. Nu waren alle bedden vol, op de bank lag iemand, de vloer lag vol mensen en zelfs onder de tafel lag iemand. Wouter vond een plekje aan het voeteneind van een bed en ik duwde wat schoenen weg voor een plekje. Ik lag op twee ijsbijlen, maar dat interesseerde me niet. We waren binnen!

De volgende dag daalden we verder de Hornligraat af. We klommen nu met z’n vieren, want Niels bleek (samen met een Franse klimmaat) net als ons de noordwand te hebben geklommen. De laatste 600 meter gingen gelukkig een stuk vlotter en na 3,5 stonden we weer bij onze tent. Een ervaring rijker, maar een droom armer.

Matterhorn during the approach

Matterhorn during the approach

Wouter climbing the first ice field

Wouter climbing the first ice field

Climbing via cracks

Climbing via cracks

Wouter starting the airy traverse

Wouter starting the airy traverse

Looking down during the airy traverse

Looking down during the airy traverse

Exiting the Schragcouloir

Exiting the Schragcouloir

Traversing

Traversing

Climbing steep mixed terrain (less steep then it looks...)

Climbing steep mixed terrain (less steep then it looks…)

NK Masters 2014

Zaterdag 14-06-2014

Vandaag stond voor mij op het NK Masters in Utrecht de 100m op het programma. Dit seizoen heb ik zo ongeveer elke wedstrijd iets sneller gelopen dan de vorige. Zou dat vandaag ook weer lukken? Vorige week liep ik in Groningen 12.70s.

Het weer is beter dan verwacht en het blijft droog. Er staat wel een windje, maar meestal binnen de toegestane 2m/s. Dus mocht ik een Nederlands record lopen, dan telt hij tenminste 

Na een goeie warming up, de nodige rekoefeningen en plyometrische oefeningen, was het tijd om te verzamelen in de callroom (calltent…). Gezamenlijk liepen we naar de start en konden we de startblokken gereed maken. Op het moment dat ik in mijn startblok hurkte schoot er een beeld van afgelopen winter door mijn hoofd. Toen maakte ik op het NK Indoor een valse start. Dát mocht vandaag niet weer gebeuren. Pang! Dat was het startschot al en iets te traag kwam ik op gang. Kostbare honderdsten van een seconde, misschien wel meer, gingen verloren. Toch kwam ik goed op snelheid, maar iets klopte er niet in mijn loopstijl. Ik verwacht mijn buik aan te spannen en zo kreeg ik bij elke pas een klap op mijn onderrug. Tijdens het lopen merkte ik dat nog niet zo, maar na de finish merkte ik duidelijk pijn in mijn rug. De hele middag is de pijn gebleven en ook nu voel ik het goed. Hopelijk is dat morgen weer weggetrokken, want dan moet ik de 200m nog lopen.

Oh ja, mijn tijd  Dat was 12.69s, dus 0.01s sneller dan vorige week en mijn snelste tijd tot nu toe dit seizoen. Tevreden? Ja, tevreden!

NK-Masters-100m

NK Masters – 100m

 

Zondag 15-06-2014

Gisteren heb ik tijdens de 100m flinke rugpijn ontwikkeld. Ik hoopte dat dat vandaag voor de 200m weggetrokken zou zijn, maar dat was helaas niet het geval. Een uur voor de start ging ik nog langs bij de fysio en die constateerde onderontwikkelde stabiliteitsspieren langs mijn ruggengraat. Spieren losmaken had geen zin, want alles zat al los. Het enige wat hij kon doen was mijn rug tapen. Dat gaf wel wat stabiliteit, al had ik nog steeds het gevoel elk moment door mijn rug te kunnen gaan. Niet echt een lekker gevoel kan ik je vertellen.
De 200m ging dan ook niet zo goed als ik hoopte. Met mijn tijd van 25.95 mag ik gezien de omstandigheden niet echt ontevreden zijn, maar toch ben ik er niet blij mee. Hopelijk snel in de herkansing.

NK-Masters-200m

NK Masters – 200m

 

Schermafbeelding 2014-06-14 om 20.48.27

Schermafbeelding 2014-06-16 om 09.04.55

Aiguille Verte – Naïa

South face of Aiguille Verte bathing in the sun light

South face of Aiguille Verte bathing in the sun light

Me climbing the steel ladders on the approach

Me climbing the steel ladders on the approach

Wouter taking in the views

Wouter taking in the views

Crossing snow fields on the way to the Charpoua hut

Crossing snow fields on the way to the Charpoua hut

That's me

That’s me

Charpoua glacier, the hut is on the rock island

Charpoua glacier, the hut is on the rock island

Gazing at the south face

Gazing at the south face

#selfie

#selfie

Hut life

Hut life

An early start, romping up the glacier

An early start, romping up the glacier

The first easy pitches

The first easy pitches

Looking down the first easy pitches

Looking down the first easy pitches

Almost at the belay

Almost at the belay

The views are spectacular, the Grandes Jorasses in the back

The views are spectacular, the Grandes Jorasses in the back

Closing in on the steeper pitches, they were quite thin

Closing in on the steeper pitches, they were quite thin

Wouter on the first steep pitch

Wouter on the first steep pitch

How nice is this for a couloir?

How nice is this for a couloir?

Close to the mixed finish of the couloir

Close to the mixed finish of the couloir

On the Sans Nom Ridge in high winds!

On the Sans Nom Ridge in high winds!

After the first obstacles on the ridge it became easier and really scenic

After the first obstacles on the ridge it became easier and really scenic

Pretty narrow ridge traversing

Pretty narrow ridge traversing

Just before the last few gendarmes on the Sans Nom Ridge

Just before the last few gendarmes on the Sans Nom Ridge

Summit in white out conditions, it was bitterly cold and windy

Summit in white out conditions, it was bitterly cold and windy

We descended the Whymper Couloir (seen in the back) and slept in the Couvercle hut

We descended the Whymper Couloir (seen in the back) and slept in the Couvercle hut

A video of our ascent

NK Masters Indoor

Start-horden_2

Op 15 en 16 februari vond het NK Masters Indoor plaats in de mooie Omnisport in Apeldoorn. Zelf deed ik mee aan drie onderdelen, namelijk de 60m, de 60m horden en de 200 meter.

60m
De zaterdag begon met de series voor de 60m. De 9 deelnemers startten verdeeld over 2 series, ik mocht plaatsnemen in de tweede. Er waren 8 finaleplaatsen te vergeven, dus er hoefde maar 1 persoon af te vallen. Mijn doel was om niet die persoon te zijn. In mijn serie startten we met 5 personen. De starter wachtte erg lang met het startschot en ik wou zo graag. Een valse start! Balen. Weer opladen. Terug in het startblok. Nu blijven zitten tot ná het startschot. Gelukkig nu wel goed weg en ik eindigde als vierde. Mijn eerste doel was bereikt :-) Daarna was het zaak wat warm te blijven en weer wat korte versnellingen te lopen om scherp te zijn voor de finale.

Bij de finale wilde ik graag zonder valse start lopen, dus hield ik een beetje in. Jammer natuurlijk, want dat kost tijd. Ik kwam als  laatste over de streep in een tijd die een paar honderdste boven mijn pr zit. Maar goed, je kunt niet elke dag een pr lopen toch?

60mH
Ongeveer anderhalf uur later moesten we ons opmaken voor de 60mH. Omdat we hier met slechts 7 deelnemers waren, hoefden we geen series te lopen. We stonden automatisch in de finale. Omdat ik nog maar een paar hordenwedstrijden heb gelopen (ik ben pas in november met horden begonnen) is het voor mij nog voornamelijk een kwestie van overleven. Tijden zijn niet belangrijk, het gaat om de wedstrijdervaring. Ik kwam niet echt lekker in mijn ritme en moest al snel de geplande 3-pas laten gaan en moest in een 4-pas verder. Dat is natuurlijk een stuk langzamer, maar je komt er wel mee over de streep. En uiteindelijk werd ik vijfde, dus zo slecht ging het ook weer niet.

200m
Op zondag werd de 200m gelopen. Hier waren 8 deelnemers en 6 plaatsen beschikbaar voor de finale. Er werden dus 2 series gelopen. Van elke serie gingen de eerste 2 door en van beide series dan nog de 2 tijdsnelsten. Dat werd mijn doel, de finale! In de serie startte ik in baan 3, best een gunstige baan. De bocht is nog niet heel stijl en ook niet extreem scherp. Wel is het erg wennen dat de bochten schuin zijn. Ik finishte als derde en mijn tijd was goed genoeg om door te gaan naar de finale. Yes, weer een doel bereikt!

In de finale moest ik in baan 6 lopen, de buitenste baan met de stijlste bochten. Als je in je startblok zit, dan rol je bijna om. Toch ging het goed. Ik liep lekker en technisch beter dan in mijn serie. Ik kwam als vijfde over de finish, dik tevreden!

 

Resultaten:

60m serie – 8,27s
60m finale – 8,15s (8e)
60mH finale – 10,57s (5e)
200m serie – 25,94s
200m finale – 25,86s (5e)

Italiaans ijs en cappuccino, een weekje klimmen in Cogne

In december werd ik benaderd door Martin Ophey, een klimmert die ik ken via Alpien+ (een project van de NKBV). We hadden daar goed contact, maar tot samen klimmen was het niet gekomen. Hij was op zoek naar een klimpartner voor wat grotere winterroutes in de Alpen en daar ben ik altijd snel voor te porren. Dus begin januari de auto volgeladen en richting het zuiden gereden. Alleen waren de weersomstandigheden niet goed voor alpiene ondernemingen. Te warm, geen ijs, teveel sneeuw, overal schortte er wel wat aan. Maar Martin had een goeie oplossing. De afgelopen jaren is hij, door dezelfde redenen, regelmatig gestrand in Cogne in Italië. Dit is een waar ijsklimparadijs. Tientallen watervallen smeken daar om beklommen te worden. En dit jaar helemaal, een aantal watervallen die zich zelden vormen, waren nu wel gevormd. Zelf was ik er pas 2 keer eerder geweest, dus voor mij viel er genoeg nieuws te ontdekken.

De eerste dag klommen we de überklassieker Tuborg (WI 4+/5) en E Tutto Relativo (WI 4). Leuke routes om er weer in te komen en te wennen aan het stijle ijs.

01_Tuborg

Martin in de eerste lengte van Tuborg

02_Tuborg

Ik in de tweede lengte van Tuborg

03_E-Tutto-Relativo

Martin in de tweede lengte van E Tutto Relativo

De volgende dag was het helaas te warm om veilig te kunnen klimmen. Deze dag hebben we gebruikt om wat mogelijke lijnen te inspecteren. Toen 10 meter achter ons een natte sneeuwlawine over het pad gleed wisten we dat we de juiste beslissing hadden genomen om een dag over te slaan…

Gelukkig ging het ‘s nachts weer vriezen en ‘s ochtends konden we zo A la mémoire du bouquetin (WI 5+) klimmen. Nou ja, de eerste lengte dan. Daarna werd het ijs ons te dun en zat niet meer vast aan de rotsen. Maar die eerste lengte was wel erg mooi, stijl en continue. Zo’n 25 meter 90 graden met daarna een grote scheur door de vrijstaande sigaar. WTF?! Martin? Ik dacht dat je een geintje maakte!

04_Memoire

De eerste lengte van A la mémoire du bouquetin

Hier ontdek ik dat Martin géén geintje maakte…

Na deze mooie beklimming liepen we een stukje terug naar Stella Artice. Hiervan beklommen we soepel de eerste lengte en vonden een mooie beschutte standplaats achter de vrijstaande cigaar die de tweede lengte vormt. Het was echter niet echt koud en het water stroomde hard over de cigaar heen. Bovendien kwamen in de route naast ons 2 grote ijspegels van een paar honderd kilo naar beneden. Dit was voor het teken om weer ab te seilen en verder te gaan kijken naar een veiliger waterval. Die vonden we even verderop in Stalattit di Cristallo (WI 4+). Deze route bestaat uit 1 lengte van 35 meter en is nog best grappig. Nadat we hem alletwee hadden voorgeklommen was het voldoende voor de dag en besloten we de cappuccino in Cogne aan een vergelijkend warenonderzoek te onderwerpen.

06_Stella-Artice

Stella Artice

07_Stella-Artice

De eerste lengte van Stella Artice

08_Stalattite-di-Cristallo

Mooi klimmen op Stalatitte di Cristallo

Na de nodige spanning en inspanning van de laatste dagen besloten we om van de zondag een korte dag te maken. Ons oog was gevallen op Sentinel Ice (WI5) in Valnontey. Het bleek toch nog een stevige klim te zijn, maar wel weer erg mooi. De eerste lange lengte knipten we in twee kortere, dat leek ons logischer. Er is ook gewoon een standplaats halverwege die lengte aan de rechterkant. De laatste lengte is weer een vrijstaande pilaar, die deze keer onderaan erg dun was. Delicaat klimmen dus.

09_Sentinel-Ice

Martin geniet in Sentinel Ice

In een bar in Cogne hadden we gelezen dat Repentance Super (WI 6) was geklommen. Ondanks de omschrijving van de beklimmers (delicaat, bloemkoolijs) hadden we vrij snel de knoop doorgehakt om daar eens te gaan kijken en een poging te doen. Om zeker als eerste bij de route te zijn waren we extra vroeg opgestaan en in het donker zochten we onze weg door het dal naar Repentance. Onze strategie had gewerkt en we waren als eerste bij de waterval. Inmiddels was het licht geworden en konden we onze nekken pijnigen door heel ver omhoog te kijken. Wat een beest! En wat stijl! Behoorlijk onder de indruk bonden we ons in en begon Martin te klimmen. Delicaat was het zeker! Grote schoepen ijs, zoiets hadden we beiden nog nooit geklommen. Onzeker over de kwaliteit van het ijs, het lastige afzekeren en een niet ideale routekeuze zorgde ervoor dat Martin te laag al een standplaats in het ijs moest maken. Nadat ik naar hem toegeklommen was, zagen we onder ons al twee touwgroepen staan te trappelen om ook de route in te stappen. We vonden dat we niet zeker genoeg klommen en ook de druk van de touwgroepen onder ons, deed ons besluiten om af te dalen. Aan een goeie abalakov konden we abseilen. Eenmaal weer bij onze rugzakken aangekomen konden we goed zien hoe anderen zoiets aanpakten. Dit bleek een goede les te zijn en een volgende keer gaat het ons zeker lukken!

10_Repentance

Repentance Super!

11_Repentance

Even uitschudden

12_Repentance

Delicaat klimmen op bloemkoolijs

13_Repentance

Onder de indruk

Uiteraard vonden we het jammer dat we Repentance niet hadden uitgeklommen, maar we waren wel erg blij met alles wat we geleerd hadden. Nu hadden we nog 1 klimdag over, maar het ging sneeuwen. Een tweede kans op Repentance zat er dus niet in, maar we hadden nog wel een appeltje te schillen met Stella Artice. En dus liepen we dinsdag weer die kant op. De eerste lengte ging makkelijk en al snel stonden we weer onder de douche aan de voet van de sigaar. Het bleek erg lastig klimmen te zijn. Een klimmer voor ons had alle treden kapotgetrapt en zo werd het interessant klimmen.

14_Stella-Artice

Martin in de stijle lengte van Stella Artice (foto: Jon Bracey)

Omdat we er geen genoeg van konden krijgen, zijn we nog naar een klein gebiedje langs de weg tussen Cogne en Lillaz gereden en hebben daar nog een watervalletje van 25 meter geklommen.

Tot de dag ervoor trok ik netjes elke dag sportschoenen aan voordat ik achter het stuur van de auto kroop. Maar deze dag was ik het zat en had ik mijn D-schoenen aan. Dat reed eigenlijk best goed en ‘s middags deed ik dat dus weer. Maar op de een of andere manier vond ik het lastiger rijden dan ‘s ochtends. Toen we in Cogne uitstapten zag ik wat er aan de hand was, ik had mijn stijgijzers nog onder! Ik geloof dat het hoog tijd was om te stoppen… We waren eindelijk voldaan en konden we op weg naar een (drie) heerlijke pizza.

15_Langs-de-weg